آنگاه الميترا گفت: ((با ما از عشق سخن بگو)) پس او سر برآورد و به مردمان نگريست وسكوتي عميق آنها را فرا گرفت. پس او با صدايي بلند و رسا گفت: هنگامي كه عشق فرا مي خواندتان از پي اش برويد. گرچه راهش سخت و ناهموار باشد. هنگامي كه بالهاي عشق در بر مي گيردتان خود را در آن بالها رها كنيد. گرچه در لابلاي پرهايش تيغ باشد و زخمي تان كند. و هنگامي كه با شما سخن مي گويد باورش كنيد. گرچه طنين كلامش روياهاتان را برهم زند چنان كه باد ناملايم شمال از باغ و گلستانتان سرزميني بي حاصل مي سازد ………………………………………. امروز با مقدمه اي از كتاب پيامبر و رازهاي دل جبران خليل جبران شروع كردم….. بارون مي زنه به شيشه پنجره اتاقم و عاشق ترم ميكنه…….. ((مي زند باران به شيشه…………..مثل انگشت فرشته……….)) قلبم ميزنه چون……..(؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟) مي دونيد مي خوام چي بگم…….؟مي خوام از عشق حرف بزنم…..چيزي كه همه آدما دوست دارن تجربه اش كنن. با همه سختيها و مشكلاتش…عشق شيرينه به شرطي موقعي تو دلمون رسوخ كنه كه آمادگيش را داشته باشيم……يعني بتونيم با عقل كنترلش كنيم…….آخه ميگن عاشقا چشماشون به روي حقايق بسته ميشه…. حالا بازم چرا اينها را گفتم؟ بقيه اش را بخونيد شايد متوجه شديد……….. خيلي وقت بود كه فكر ميكردم دوستش دارم……….(عاشق نيستم) ….اما دوستش دارم چون دوست داشتن باارزش تر از عشقه…….و اين دوست داشتنم همه روزها باهام بود…….تو روحم مي چرخيد و با هر نفس مثل رايحه معجزه آسا اميدوارم ميكردبه زندگي…… اما هيچ وقت جدي اش نگرفتم چون مي ترسيدم……در موردش اشتباه نميكنم……ولي احساس مي كردم دنياش خيلي بزرگتر از دنياي منه…………مي ترسيدم و هنوز هم ميترسم……..((به خودم حق نمي دادم….))نمي خواستم اسيرش بشم…….چون از بند آزاد شدن را در توان خودم نمي ديدم…….و البته هنوز هم اسيرش نيستم……. يك روز نشستم با خودم فكر كردم………. وبالاخره با خودم كنار اومدم دليل دوست داشتن؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ ((دوست داشتن دليل نمي خواهد…....دليل دوست داشتنم تو هستي.....)) با خودم گفتم ابراز دوست داشتن كار بدي نيست….چون عشق قشنگترين حسيه كه خدا در وجود بنده هاش به وديعه گذاشته…….. خجالت نمي كشم……..از اينكه عاشقشم…………….(دوستش دارم............) نه……….من شيطنت نكردم………فقط عشقم را بهش يه كوچولوش را ابراز كردم……….گناه كه نكردم………….؟ چهارشنبه شب همه اصفهان را زير و رو كردم…….. مي خواستم كتاب پيامبر و رازهاي دل را بهش هديه بدم……اما نبود..ناياب شده بود…….بالاخره بعد از سه ساعت وقت گذاشتن يه كتابفروشي يه جلد از قبل داشت…..((وقتي گفت :خانم دارمش…از خوشحالي داشتم بال در مي آوردم……)) خلاصه خريدمش……اومدم خونه و يه جمله از خود كتاب انتخاب كردم به اضافه يه جمله از خودم و اولش نوشتم…..و بعد با نهايت دقت كادوش كردم……به نظر خودم خيلي خوشگل شد…. و بالاخره ديروز………..وقتي ديدمش تمام تنم ميلرزيد…….انگار همه قولهايي كه به خودم داده بودم را فراموش كردم………..آصفه كنارم بود…………وبهم انگيزه ميداد………داغ شده بودم……استرسم بالاتر از هزار بود چرا؟(من كه قبلا هزار بار باهاش درمورد مسائل درسي حرف زده بود.......!!!!!!!!!!) بعد به خودم گفتم :من خيلي راحت ميتونم برم پيشش……جداي از اينكه دوستش دارم……چون رابطه يه رابطه شاگرد و استاديه…… ايستادم تا دفتر خلوت شد…..بعد رفتم تو…..سلام كردم…..نگام كرد و جوابم را داد….ويك نگاه به دستم....فهميد ميخوام چيكاركنم............. جلوي پام بلند شد……..دستم را بردم جلو……راحت قبول كرد…..انتظارش را نداشتم...منتظر بودم بپرسه:به چه مناسبت؟ خيلي راحت تر از آنچه فكرش را ميكردم……….((آخه اينقدر جديه كه همش تصورم اين بود كه فاصله اش با احساسات خيلي زياده…….))حالا فاصله مون به اندازه هرم نفسهامون بود………خنك شدم……آنقدر ها هم كه فكر ميكردم دور از دسترس نبود…برخوردش خيلي مودبانه و قشنگ بود…..بهش گفتم :استاد نمي دونستم شما چه سبك كتابي دوست داريد واسه همين با سليقه خودم انتخاب كردم……و اون خيلي قشنگ ازم تشكر كرد…. وامروز خوشحالم ………نه به خاطر شيطنت دخترانه ام……… بلكه به خاطر اينكه روحش را خيلي راحت لمس كردم…….فهميدم تمام تصوراتم درباره اخلاقياتش اشتباه بوده…….. آخه فكر ميكردم موقعيت اجتماعي و نوع رشته اش خيلي جديش كرده……. اما……………………………..اما……………………… بعدش با آصفه رفتيم باغ گلها واقعا جاتون خالي. شايد پست بعديم وصف اصفهان باشه... آخه بهارا خيلي خوشگل ميشه... راستي.............. ازهمين جا دعوتتون ميكنم به شهر ما تشريف بياريد. چشمان ما منتظر قدوم مهربان شماست. يا حق..............................................

نوشته شده در جمعه بیست و پنجم اسفند 1385ساعت 8:37 قبل از ظهر توسط مریم سادات| |